خانه گلاره یک ویلای موجودِ آخرهفته‌ای در حاشیه تهران را به خانه‌ای دائمی تبدیل می‌کند. به‌جای تخریب و جایگزینی بنای اولیه، که توسط معمار ایرانی، فیروز فیروز، طراحی شده بود، پروژه آن را گسترش می‌دهد تا پاسخگوی سکونت دائمی مالکان جدید باشد؛ مالکانی که با خرید سه قطعه باغ مجاور، محدوده‌ی ملک را توسعه داده‌اند. در مواجهه با مسئله‌ی توسعه، پروژه نه به تکرار و تقلید از بنای موجود می‌پردازد و نه چیزی کاملاً مستقل به آن الصاق می‌کند. در عوض، الحاقات جدید از منطق فضایی و سازه‌ای ویلای اولیه پدید می‌آیند. اگرچه این بخش‌ها ویژگی‌های مصالح و تکنیک‌های ساخت بنای موجود را حفظ می‌کنند، هندسه و فرم متفاوتی را به آن وارد می‌کنند. این مداخله را می‌توان همچون یک «پیوند» در نظر گرفت: نیازها و خواسته‌های جدید به بدن موجود ویلا متصل می‌شوند و از دل آن، اندام‌های جدید معماری شکل گرفته و رشد می‌کنند. بنابراین، توسعه نه به‌عنوان یک افزوده، بلکه به‌عنوان فرآیندی از رشد از طریق پیوندها خوانده می‌شود. هندسه‌ی متعامد ویلای اولیه به نظامی سیال و منحنی از طاق‌های به‌هم‌پیوسته تبدیل می‌شود. این طاق‌ها همچون پوسته‌ی مفصل‌بندی‌شده‌ی یک ارگانیسم قطعه‌قطعه، در یکدیگر می‌پیچند، روی هم قرار می‌گیرند، از کنار یکدیگر عبور می‌کنند و به‌تدریج از ارتفاعشان کاسته می‌شود. در نتیجه، توالی پیوسته‌ای شکل می‌گیرد که از بدنه‌ی اولیه رشد می‌کند و مرز میان بنای موجود و الحاقات جدید را در نگاه نخست نامحسوس می‌سازد. ادراک این رشد تدریجی از طریق رنگ نیز تقویت می‌شود. رنگ یکپارچه‌ی ویلای اولیه به طیفی رنگین تبدیل می‌شود که از مرکز به سمت شاخه‌های جدید امتداد می‌یابد. این پیوستار، فرآیند دگرگونی را قابل مشاهده می‌کند و هر پوسته‌ی قطعه‌قطعه را همچون مرحله‌ای متمایز از تکامل بنا نشان می‌دهد. چیدمان هم‌پوشان قطعات امکان ورود نور طبیعی را از بالا و در امتداد دیوارها فراهم می‌کند و در نتیجه، فضاهایی با کیفیت‌های متنوع و اتمسفرهای گوناگون شکل می‌گیرند و شیوه‌های متعددی برای تجربه‌ی باغ به وجود می‌آید. فضاهای جدید زندگی در بخش‌های بدون درخت باغ مستقر می‌شوند و هم‌زمان بخش‌هایی منتخب از باغ را دربر می‌گیرند؛ به این ترتیب، رابطه‌ای پیوسته میان سکونت و کشت‌وکار شکل می‌گیرد. باغ دیگر صرفاً منظره‌ای نیست که از داخل خانه دیده شود، بلکه به بخشی فعال از زندگی روزمره تبدیل می‌شود. زیستن، رسیدگی به باغ، برداشت محصول و حرکت در میان باغ، همگی در یک محیط واحد و یکپارچه‌ی خانگی درهم‌تنیده می‌شوند.