چشم‌چران‌بازی یک زمین بازی است که در میان یک باغ زیتون ۴۰ هکتاری در مینودشت، در شمال‌شرق ایران، و در مجاورت مجموعه چشم‌چران قرار گرفته است؛ مجموعه‌ای روستایی که توسط معماران در سال 1397 برای اقامت بازدیدکنندگان و فعالیت‌های جمعی مزرعه طراحی شد. این پروژه به سفارش مزرعه فرش (خلیل فرشباف) شکل گرفته و در امتداد ایده اولیه مجموعه توسعه یافته است؛ ایده‌ای که منظر را نه به‌عنوان پس‌زمینه‌ای منفعل، بلکه به‌عنوان بستری برای تعامل فعال در سطوح مختلف فضایی در نظر می‌گیرد. پروژه به‌جای افزودن یک شیء مستقل به سایت، بر پایه سازه فلزی مشبکی شکل گرفته که پیش‌تر برای هدایت و آموزش رشد درختان در باغ مورد استفاده قرار می‌گرفت. این چارچوب موجود هم‌زمان به محدودیت و مولد طراحی تبدیل شده و پاسخ پروژه را بر اساس هندسه‌های ثابت، موقعیت درختان و تداوم فعالیت‌های کشاورزی شکل داده است. درون این شبکه، مجموعه‌ای از سکوهای دایره‌ای در ارتفاع‌های مختلف جای گرفته‌اند؛ سکوهایی که یا از سازه آویزان شده‌اند یا بر آن تکیه دارند و با چرخش پیرامون تنه درختان، به‌تدریج به سمت بنای اصلی اوج می‌گیرند. نتیجه، پیوستاری فضایی و بصری میان زمین، تاج درختان و معماری است. سکوهای سبک و مدولار پروژه از پروفیل‌های فلزی موجود در منطقه و با استفاده از تکنیک نورد ساخته شده‌اند. کف‌سازی آن‌ها نیز از صفحات پلاستیکی مشبکی تشکیل شده که با همکاری صنعتگران محلی و تولیدکنندگان منطقه توسعه یافته است. این کف‌ها امکان عبور نور، هوا و سایه درختان را فراهم می‌کنند و حضور حسی باغ را در تجربه فضا تشدید می‌سازند. عناصر بازی همچون تاب، سرسره و سطوح چرخان در سراسر این ساختار چندلایه توزیع شده‌اند و زمین‌بازی‌ای عمودی را شکل داده‌اند که در دل چشم‌انداز کشاورزی جای گرفته و از آن جدایی‌ناپذیر است.